Ona

Jak zjawa sunie powoli - ona

Z twarzą białą jak prześcieradło

Noga za nogą idzie Kata żona

Takie brzemię na nią spadło

Jej zaciśnięte usta 

Niczym pomalowane na fioletowo

Jej wzrok wbity w ziemię - pusty 

A ona idzie: noga za nogą

Wszystkie trzymają się od niej z daleka

Płaczki, lamentnice, chłostki …

Stare milkną, co młodsza ucieka

Na jej widok, mordercy małżonki

A ona sama jak śmierć

Blada -  nie rumiana jak inne

Ubrana często w czerń

Towarzyszka wyroków gminnych

Jej włosy luźno na wietrze

Tańczą tańce plątańce

Niczym pióra, niczym węże

- Dzieci nie podbiegajcie

- Dajcie przejść Toporowej

- Gorgonie, Meduzie

- Serc z kamienia królowej

- Posłańcy śmierci - nie ludzie

I tylko chmara szeptów wokół

Niczym powietrzna chmura

Szacunku wymaga protokół

A niechęć rośnie jak góra

A starach i złość wraz z niechęcią

Do jej męża, do prawa, do sądu

Rośnie w straszne zaklęcia

By przekląć ją ducha winną bogu

By niewidzialną fosą oddzielić

Niesprawiedliwych i nieczułych

Od ludzi pobożnych i dzieci

Od dobrych ludzi w całunach

- A  ta co przygląda się zawsze

I nigdy nic nie mówi

- Kobieta nie może tak patrzeć

- Oddała się potworowi

- Ktoś widział jak kiedyś zasłania lustra

I przysięgał że nie miała odbicia

- Ktoś inny jak jej dłoń przezroczysta

Pozbawia rośliny życia

I łatwiej pleść tak o niej

Niż o jej mężu z toporem

Bezpieczniej odsuwać się od niej

Niż igrać z jej mężem potworem

Łatwiej ją winić za śmierci niesłuszne

Niż prawo, niż siebie, niż biedę

Niż wyroki władzy posłuszne,

Bo - władzę osądzi bóg w niebie

A ona milczący świadek,

Bordowe od krwi ma trzewiki,

I zawsze pełen żołądek

Od gilotyny i szubienicy …

A ona sama jak śmierć,

Nigdy się nie uśmiecha, nie płacze

Ciągnie się za nią welonu czerń

Nikt nigdy nie widział jak tańczy

A ona jak zjawa nie stąpa lecz płynie

Wieczny świadek ostatniego namaszczenia

Kat poślubił kiedyś tą dziewczynę

Wśród żywych dla niej miejsca już nie ma

Wiara

 W poezję wiara podupada

Szczególnie kiedy proza zjada

Życie przesiąka nagłówkami

A ludzie rzucają przecinkami jak kamieniami

Wiara w poezję słabnie

Szczególnie, kiedy znów jest się na dnie

Powietrze podtapia z każdym oddechem

A świat tylko odbija ból - echem i śmiechem

Poezja jednak choć tylko już jedną nogą

Jest wciąż przy nas towarzyszką ubogą

Bez względu na wszystko wokół

Pozostaje nam w gardle ością i solą w oku

Brutalnie przypomina o swej obecności

Zmuszając do czytania w samotności

Prowokując do samodzielnego myślenia

I wtykając długopis do ręki w której sił już nie ma

Drażniące bezczelne rozdrapujące rany bóstwo

Nie nagradza - w kieszeniach ma pusto

Czasem tylko kusi wizją nieśmiertelności

Ale strofy utrzymują tylko jej chude kości

Nie wiara w nią jest trudna, wiara bardziej bolesna

Nie sprzyja jej wyznawcom moda współczesna

Na kopiuj - wklej słów bez znaczenia

W których ani rymów ani sensu nie ma

Zdania bez kontekstu bardzo dramatyczne

Przekrzykują dziś każde zwrotki romantyczne

I nieusłyszane pozostają zapisane uczucia

Które trwać mogą dłużej niż pojedyncze ukłucie w bucie

Bezsprzecznie niewdzięczna jest dziś w poezję wiara

Podupada więc i tylko straszy niczym nocna mara

Lecz nie sposób jednak zgasić tego słabego płomienia 

Który odgradza od świata i w prozie spełnienia

Słabnie wiara w poezję - wiara niechciana

Od lat z własnej woli nie jest wybierana

Lecz nie wierzyć w nią się nie da skoro jest faktycznie

Trwa prawdą przez historię... choć mniej dramatycznie

Poza strachu poza życiem

Dziś obudziłam się przerażona

Nie wiedząc nawet czego się bałam

Usiadłam na łóżku strachem zmrożona 

I nie wiem jak długo tak tylko siedziałam

Cały dzień zjadł mi lęk w jedną minutkę

Postanowiłam więc, że już się spać nie położę

Bo ta strata bezpowrotna napawa mnie smutkiem

I taki okropny dzień powtórzyć się nie może

Dziś wstałam z łóżka przerażona

Nie wiem czemu do łazienki wejść się bałam

Oparłam się o ścianę w przedpokoju jak zamrożona

Sama nawet nie wiem jak długo tam stałam

Po nocy bezsennej dzień lęk zamienił mi w jedną minutkę

Postanowiłam się nie kąpać więc, bo łazienka winna być może

Ta strata ogromna, bezpowrotna wciąż napawa mnie smutkiem

Taki straszny dzień powtórzyć się już nigdy nie może

Dziś rano niechcący przez okno wyjrzałam

I zaraz zamarłam przy szybie jak zmrożona

Nie wiem nawet czemu tam spojrzałam

Ale widziałam jak przyszła noc, gdy stałam przerażona

Znów lęk ukradł mi czas, cały dzień minął w minutkę

Postanowiłam więc ignorować co dzieje się na dworzu

Bo utrata bezpowrotna kolejnego dnia przepełnia smutkiem

I taka okropna kradzież dnia powtórzyć się już nie może

Dziś, nie wiem czemu i jak, wiadomości w telewizji widziałam

I jeszcze długo później potem tkwiłam w strachu jak zamrożona

Przez informacji formę - tekst, ilustracje, po nich już tylko się bałam

Cały wieczór i noc, do rana, na kanapie siedziałam przerażona

Całą niemal dobę zjadł mi lęk w jedną minutkę

Pomyślałam że pilota już w rękę nie włożę

Bo ta strata bezpowrotna napawa mnie smutkiem

I ten koszmar już nigdy powtórzyć się nie może

Dziś jestem już starsza o strachu dni i nocy tyle

Świat kręci się co raz szybciej - nie nadążam, wstydzę

Jestem już tylko kamieniem, co raz bardziej w tyle

Ciemnością trawionym ślepym, głuchym widzem.

Siła (nadprzyrodzona) wyższa ....

Jakiś psotnik, skrzat czy wróżka

Rano dziś mi wlazł do łóżka, 

Sen zawiązał na powiekach,

Nie ociągał się, nie zwlekał,

Zasłaniając dzień co z okna

Światłem nie mógł wejść do środka,

Kołdrą ciasno mnie otulił 

Puchem klejąc do koszuli,

Usiadł sztywno przy mym uchu

I czekając tak w bezruchu,

Nucił słodką kołysankę

By zagłuszyć dźwięk poranka ...

 

Kiedy się już rozbudzałam,

Nieprzytomna szans nie miałam

Przygnieciona stwora mocą ...

Nikt nie przyszedł mi z pomocą

Więc utknęłam w bezsilności,

Nie znalazłam przytomności;

Obcą magią znieczulona

W sen wróciłam ogłuszona;

Stwór odgrodził mnie od chwili,

Kiedy inni się budzili;

Ten wybitnie wredny winny,

Co to przyszedł nieproszony -

Ja wstać chciałam - To ten Chochlik, 

Bym rozpędu nie nabrała, wypiął mi o świcie wrotki!

 

Za cenę duszy ...

A gdyby na rozstaju dróg 

Zaprzedać diabłu duszę 

Czego poskąpić mógł Bóg?

Co warte jest wiecznych katuszy?

Czego brak w życiu doczesnym, 

Wywołałby taką motywację, 

By wystawać po nocy na drodze, 

Zamiast iść spać po kolacji?