Wiara

 W poezję wiara podupada

Szczególnie kiedy proza zjada

Życie przesiąka nagłówkami

A ludzie rzucają przecinkami jak kamieniami

Wiara w poezję słabnie

Szczególnie, kiedy znów jest się na dnie

Powietrze podtapia z każdym oddechem

A świat tylko odbija ból - echem i śmiechem

Poezja jednak choć tylko już jedną nogą

Jest wciąż przy nas towarzyszką ubogą

Bez względu na wszystko wokół

Pozostaje nam w gardle ością i solą w oku

Brutalnie przypomina o swej obecności

Zmuszając do czytania w samotności

Prowokując do samodzielnego myślenia

I wtykając długopis do ręki w której sił już nie ma

Drażniące bezczelne rozdrapujące rany bóstwo

Nie nagradza - w kieszeniach ma pusto

Czasem tylko kusi wizją nieśmiertelności

Ale strofy utrzymują tylko jej chude kości

Nie wiara w nią jest trudna, wiara bardziej bolesna

Nie sprzyja jej wyznawcom moda współczesna

Na kopiuj - wklej słów bez znaczenia

W których ani rymów ani sensu nie ma

Zdania bez kontekstu bardzo dramatyczne

Przekrzykują dziś każde zwrotki romantyczne

I nieusłyszane pozostają zapisane uczucia

Które trwać mogą dłużej niż pojedyncze ukłucie w bucie

Bezsprzecznie niewdzięczna jest dziś w poezję wiara

Podupada więc i tylko straszy niczym nocna mara

Lecz nie sposób jednak zgasić tego słabego płomienia 

Który odgradza od świata i w prozie spełnienia

Słabnie wiara w poezję - wiara niechciana

Od lat z własnej woli nie jest wybierana

Lecz nie wierzyć w nią się nie da skoro jest faktycznie

Trwa prawdą przez historię... choć mniej dramatycznie

Poza strachu poza życiem

Dziś obudziłam się przerażona

Nie wiedząc nawet czego się bałam

Usiadłam na łóżku strachem zmrożona 

I nie wiem jak długo tak tylko siedziałam

Cały dzień zjadł mi lęk w jedną minutkę

Postanowiłam więc, że już się spać nie położę

Bo ta strata bezpowrotna napawa mnie smutkiem

I taki okropny dzień powtórzyć się nie może

Dziś wstałam z łóżka przerażona

Nie wiem czemu do łazienki wejść się bałam

Oparłam się o ścianę w przedpokoju jak zamrożona

Sama nawet nie wiem jak długo tam stałam

Po nocy bezsennej dzień lęk zamienił mi w jedną minutkę

Postanowiłam się nie kąpać więc, bo łazienka winna być może

Ta strata ogromna, bezpowrotna wciąż napawa mnie smutkiem

Taki straszny dzień powtórzyć się już nigdy nie może

Dziś rano niechcący przez okno wyjrzałam

I zaraz zamarłam przy szybie jak zmrożona

Nie wiem nawet czemu tam spojrzałam

Ale widziałam jak przyszła noc, gdy stałam przerażona

Znów lęk ukradł mi czas, cały dzień minął w minutkę

Postanowiłam więc ignorować co dzieje się na dworzu

Bo utrata bezpowrotna kolejnego dnia przepełnia smutkiem

I taka okropna kradzież dnia powtórzyć się już nie może

Dziś, nie wiem czemu i jak, wiadomości w telewizji widziałam

I jeszcze długo później potem tkwiłam w strachu jak zamrożona

Przez informacji formę - tekst, ilustracje, po nich już tylko się bałam

Cały wieczór i noc, do rana, na kanapie siedziałam przerażona

Całą niemal dobę zjadł mi lęk w jedną minutkę

Pomyślałam że pilota już w rękę nie włożę

Bo ta strata bezpowrotna napawa mnie smutkiem

I ten koszmar już nigdy powtórzyć się nie może

Dziś jestem już starsza o strachu dni i nocy tyle

Świat kręci się co raz szybciej - nie nadążam, wstydzę

Jestem już tylko kamieniem, co raz bardziej w tyle

Ciemnością trawionym ślepym, głuchym widzem.

Siła (nadprzyrodzona) wyższa ....

Jakiś psotnik, skrzat czy wróżka

Rano dziś mi wlazł do łóżka, 

Sen zawiązał na powiekach,

Nie ociągał się, nie zwlekał,

Zasłaniając dzień co z okna

Światłem nie mógł wejść do środka,

Kołdrą ciasno mnie otulił 

Puchem klejąc do koszuli,

Usiadł sztywno przy mym uchu

I czekając tak w bezruchu,

Nucił słodką kołysankę

By zagłuszyć dźwięk poranka ...

 

Kiedy się już rozbudzałam,

Nieprzytomna szans nie miałam

Przygnieciona stwora mocą ...

Nikt nie przyszedł mi z pomocą

Więc utknęłam w bezsilności,

Nie znalazłam przytomności;

Obcą magią znieczulona

W sen wróciłam ogłuszona;

Stwór odgrodził mnie od chwili,

Kiedy inni się budzili;

Ten wybitnie wredny winny,

Co to przyszedł nieproszony -

Ja wstać chciałam - To ten Chochlik, 

Bym rozpędu nie nabrała, wypiął mi o świcie wrotki!

 

Za cenę duszy ...

A gdyby na rozstaju dróg 

Zaprzedać diabłu duszę 

Czego poskąpić mógł Bóg?

Co warte jest wiecznych katuszy?

Czego brak w życiu doczesnym, 

Wywołałby taką motywację, 

By wystawać po nocy na drodze, 

Zamiast iść spać po kolacji?

usprawiedliwienie

Jeśli to nie głupi kawał

Anioł stróż mój miał dziś zawał

Stał jak zwykle w aureoli

I odganiał to co boli 

Swą świętością mrok łagodził

Dobre sny mi oswobodził

Aż tu nagle dość koszmarnie

Zgasł i spojrzał pusto na mnie

Gdy odwrócił się skrzydłami 

Zostaliśmy z lękiem sami 

Ciemność wpadła mi do łóżka

Aż oklapła ma poduszka

Z cierpkim szumem nocnych mar

Wpadł przez okno strachu żar

Anioł stał wciąż tyłem cicho

Gdy mnie przygwoździło licho

Chciałam krzyknąć - nie zdołałam

Chciałam płakać - łez nie miałam

Chciałam złapać go za skrzydło

Lecz nie dało mi straszydło

Anioł milczał, strach napierał

Strach co się pod łóżkiem zbierał

Wypełzł kłębem niesprzątanym

Koszmarami lat mych tkany 

W nim dziecięce pierwsze lęki

Pierwsze smutki - jak z piosenki

I młodzieńcze dni rozpaczy

Wstyd i że ktoś to zobaczy

Strach o bliskich bezpieczeństwo

Zagrożenia i szaleństwo

Kradzież, atak i rabunek

Brak nadziei na ratunek

Każdy brak sprawiedliwości

Zawód na praworządności

Wszelka zdrada, zniesławienie

Praca bez wynagrodzenia

Nitki win tchórzostwa, fałszu

Wiją się w beznogim marszu

Tną zmęczeniem tym, że dalej

Coraz gorszym świat się zdaje

Bezsilnością - zło się mnoży

Co dzień zawsze ktoś dołoży

Jedna zbrodnia jeszcze pali

Gdy kolejny dach się wali

I wciąż nowe są systemy

By nam dawać choć nie chcemy

By nam zabrać, co nam drogie

By nas spętać - ręce, nogi

Powinnością, przepisami

Wiarą, groźbą, wyrzutami

Mową o odpowiedzialności

Świętej wojnie, powinności

W uszy tyle kłamstw nam leją

Że już fakty się nie kleją

A najprostszych słów znaczenie

Co i rusz ma inne brzmienie

Obiektywizm to ułuda,

Wierzcie w rozum, teraz w cuda

Wciąż ktoś krzyczy na co patrzę

Gdy inaczej widzę zawsze

Mnożą się ograniczenia,

Własne zdanie - bez znaczenia

Zakazy są wszak szlachetne

Niech się wstydzi kto ich nie chce

I nieludzki się okaże

Ten co myśleć się odważy

Kto bezmyślnym nie jest kołem

W tej maszynie - ekonomii

Górnolotnych haseł pustych

Nie powtórzą moje usta

Więc od tłumu tak odstaję

Że się wszystkim diabłem zdaję

Inny - znaczy zagrożenie

Śmiercią - z domu wychodzenie

Kto większością się nie zraża

Też rodzinę swą naraża

Pozytywne ludzkie czucie

Staje się kamieniem w bucie

To co dobre w nas, powoli

Tworzy łańcuch w tej niewoli

Póki jeszcze anioł czuwa

Tak się tego nie odczuwa

Można siebie okłamywać

I przed światem się ukrywać

Niby wszystko w dobrej wierze

Wszak każdego anioł strzeże

Co pozwala nam codziennie

Żyć po cichu bezimiennie

I stajemy się tym tłumem

Co nie idzie za rozumem

Lecz na ślepo wprost do rzeźni

Wszyscy wykształceni, trzeźwi

W kupie raźniej i bezpieczniej

Byle cicho, byle grzecznie

Byle w oczy się nie rzucać

Bo znów będą nam dokuczać

Jeszcze zaczną nas wytykać

I zaczniemy się potykać

Nie znajdziemy innej drogi

Prędzej połamiemy nogi

I choć lęków, strachów, bólu

Co raz więcej w nas - jak w ulu

Skrzydłem świętym otoczeni

Wciąż bezpieczni, choć zmęczeni

 

W pierwszej chwili nie wierzyłam

Głupi kawał założyłam

Nim dostrzegłam martwe oczy

Byłam pewna - stróż się droczy

Anioł jednak znieruchomiał

Jakby nigdy mocy nie miał

Aureola jego zbladła

I w ciemności gdzieś upadła

Ja w otchłani lęków tonąc

Nie umiałam jemu pomóc

Przygnieciona własnym lękiem

Odpłynęłam z cichym jękiem

            Połykając mrok zbierany całe życie

        Co się teraz wylał na mnie tak obficie

    Będąc pewną, że to moment w którym konam

Pomyślałam, że nawet nie wierzę w tego anioła

I zaczęłam śmiać się w środku, potem kaszleć zgrozą

Strach pokonał mnie w pościeli, lecz nie będę kozą

Obolała wciąż w rozpaczy na podłogę się zsunęłam

Chciałam w strachach znaleźć ślepo tego co go nie ma

Nie wiem ile dni dokładnie to szukanie trwało

Wstałam już gdy byłam pewna, że nic z niego nie zostało

I niechętnie lecz spokojnie, poszłam po odkurzacz

Ewidentnie już zbyt długo się w tych strachach się nurzam

Jeśli nie był to tylko głupi kawał

    Anioł stróż mój miał dziś zawał

        Znieruchomiał, zgasł i ślad po nim zaginął

            Sama strach swój przetrawiłam teraz kryzys minął.