Alicje idą na front

Las jest przyjacielem świata 

I schronieniem partyzantki

Również tego,  co nie lata

Co ma w rękach łez kajdanki 

Tajne służby złego stracha

Retoryki czarnej mistrza

Chmarą w las zaczęły skakać 

A co jeden większy bystrzak

Uzbrojeni w dźwięk bzyczenia 

Licznie krzewy obsiadają

I choć sensu nic w tym nie ma

To gdzie jedzą tam też srają

Wyszkolona i posłuszna

Czarna masa to zagłady

Wiedzą, że ich sprawa słuszna

A po za tym moc zabawy

Obijają się w zieleni 

Poszukując wzrokiem kobiet

Czasem ktoś się zarumieni

Gdy zobaczy gołą nogę 

Gdy w szeregu chaotycznym

Uzbrojonym w szczątki baśni

Nie wojskowym a magicznym

Prą dziewczęta coraz ciaśniej

I zbliżają się do granic

Gdzie już prawa słychać echo

I zakazy mają za nic

Chociaż miasto niedaleko

Ta pielgrzymka prosto z ziemi

Orszak kwiatów- jak poganie 

Cóż, że ktoś je pragnie zmienić 

Całą chmarą trzeba na nie

Więc owady wściekłym tłumem

Atakują wianków kwiaty 

Jak w pogoni za rozumem

Uderzają w liść kosmaty

Rozszarpują słodkie płatki 

I wplątują się we włosy 

Brudny odwłok wycierają 

W te słowiańskie złote kłosy

Uciążliwie, bez litości 

Raz ze środka raz z obrzeża

W czyn wcielają straszny pościg 

Plagą bezdurnego zwierza

I niestety często chmara

Uporczywym przeszkadzaniem

Kładzie wolność na kolana

Lub po gaju ją rozgania

Pierwszą linią są obrony

Choć nie wiedzą nawet czego

Chętnie włażą w pantalony

Radość wielką mają z tego

A las tylko szumi gniewnie

Jest schronieniem partyzantki

Nie przeraża go bzyczenie

Skryją liście cień bahantki

Na polanie wnet odpocznie

Dziewczę co ze snu wyrwane

Zje ciasteczko i urośnie 

Nic na wieczność nie jest dane

 

Alicje szykują się na wojnę

 Krainy Czarów opustoszałe

W króliczych norach tłumy

Alicje magią splątane

Pną jak kwiaty do góry

Kawałki luster rozbitych

Ściskają w drobnych dłoniach

I wianki z ziół milczących

Niosą na skroniach

Wyrwane ze swoich ogrodów

Zjednoczyć się muszą na jawie

I armią pójść na wojnę

Z abstrakcyjnym prawem

Czarownice bardziej okrutne

Niż Czerwona Królowa

Zaczęły okrywać lustra płótnem

I klucze rekwirować

Ustanowiono po cichu

W czasie herbatki u Kapelusznika

Że nie może być dziur w chodniku

Królicze nory trzeba zasypać

Że rozmowy ze zwierzętami

Niezgodne są z pismem nadrzędnym

A wszystkie grzyby i ciastka

Czas objąć podatkiem porządnym

Samotne wycieczki do lasu

Uznano za niebezpieczne

A noszenie butów bez obcasów

Za dziwne i niedorzeczne

Czarownice grube i smutne

Zazdrości kierowane szałem

Rzucały spojrzenia okrutne

I aresztować Alicje kazały

Pierwsze dla przykładu

Publicznie wiązano gorsetami

I łączono w małżeńskie układy

Z odpowiednimi panami

Gdy tylko wiatr to zobaczył

Co bywa po obu stronach

Smutny taniec odtańczył

I echo na pomoc zawołał

Trzaski luster rozbijanych

Uniosły się nad światem

A oczy magią pijanych

Zasnuły się szkarłatem

Może drobne i wątłe

Ale Alicje wiedzą

Taka co lata na miotle

Nie zamknie ich za miedzą

Nikt jej nie prosił o radę

Nie powierzył młodości

Nikt jej nie pytał o drogę

Nie oddawał wolności

Precz od naszych ogrodów

Nie są niczyją własnością

Przygód w krainie czarów

Nie zastąpi się dorosłością

Alicje oczy zaczęły otwierać

Rozbiły lustra na noże

I tłumem się zbierać

W lesie przy króliczej norze

Wianki niosą na skroniach

Mają oblicza spokojne

Obdarte siłą z marzeń

Alicje szykują się na wojnę

Alicjo?

Dokąd biegniesz Alicjo?

W ciemności, na boso,

Zaczerwienione masz lico,

Wyglądasz jak ladaco.

Ciemne nieprzytomne oczy,

Przed czym uciekasz?

Nie nosisz już warkoczy,

Zębami szczękasz.

Dokąd biegniesz Alicjo?

Z włosem rozwianym,

Z siniakami na łokciach,

Z rozciętym kolanem.

Twoja suknia podarta,

Nie zasłania niczego,

Ale do czarta,

Nie masz wstydzić się czego!

Dokąd biegniesz Alicjo?

Przecież nie uciekniesz,

No chyba, że znajdziesz lustro …

Ale czy warto szukać go jeszcze?

Alicjo?