Ona

Jak zjawa sunie powoli - ona

Z twarzą białą jak prześcieradło

Noga za nogą idzie Kata żona

Takie brzemię na nią spadło

Jej zaciśnięte usta 

Niczym pomalowane na fioletowo

Jej wzrok wbity w ziemię - pusty 

A ona idzie: noga za nogą

Wszystkie trzymają się od niej z daleka

Płaczki, lamentnice, chłostki …

Stare milkną, co młodsza ucieka

Na jej widok, mordercy małżonki

A ona sama jak śmierć

Blada -  nie rumiana jak inne

Ubrana często w czerń

Towarzyszka wyroków gminnych

Jej włosy luźno na wietrze

Tańczą tańce plątańce

Niczym pióra, niczym węże

- Dzieci nie podbiegajcie

- Dajcie przejść Toporowej

- Gorgonie, Meduzie

- Serc z kamienia królowej

- Posłańcy śmierci - nie ludzie

I tylko chmara szeptów wokół

Niczym powietrzna chmura

Szacunku wymaga protokół

A niechęć rośnie jak góra

A starach i złość wraz z niechęcią

Do jej męża, do prawa, do sądu

Rośnie w straszne zaklęcia

By przekląć ją ducha winną bogu

By niewidzialną fosą oddzielić

Niesprawiedliwych i nieczułych

Od ludzi pobożnych i dzieci

Od dobrych ludzi w całunach

- A  ta co przygląda się zawsze

I nigdy nic nie mówi

- Kobieta nie może tak patrzeć

- Oddała się potworowi

- Ktoś widział jak kiedyś zasłania lustra

I przysięgał że nie miała odbicia

- Ktoś inny jak jej dłoń przezroczysta

Pozbawia rośliny życia

I łatwiej pleść tak o niej

Niż o jej mężu z toporem

Bezpieczniej odsuwać się od niej

Niż igrać z jej mężem potworem

Łatwiej ją winić za śmierci niesłuszne

Niż prawo, niż siebie, niż biedę

Niż wyroki władzy posłuszne,

Bo - władzę osądzi bóg w niebie

A ona milczący świadek,

Bordowe od krwi ma trzewiki,

I zawsze pełen żołądek

Od gilotyny i szubienicy …

A ona sama jak śmierć,

Nigdy się nie uśmiecha, nie płacze

Ciągnie się za nią welonu czerń

Nikt nigdy nie widział jak tańczy

A ona jak zjawa nie stąpa lecz płynie

Wieczny świadek ostatniego namaszczenia

Kat poślubił kiedyś tą dziewczynę

Wśród żywych dla niej miejsca już nie ma