Piękna Pani w sukni zwiewnej pojawiła się w Kosmosie
O jej względy nie zbiegał Nikt, Nikt jej o nic też nie prosił
Migocząca gwiazd tysiącem okalała świat harmonią
Układała zamęt myśli na wpół przezroczystą dłonią
Dumna, piękna zimna zjawia przerażała ludzi prostych
Te jej włosy w warkocz spięte, wyraz twarzy taki ostry
Szła przez świat i pod jej stopą ład natychmiast rósł świetlisty
Tam gdzie chaos i gdzie burza wnet powstawał potok bystry
Tam gdzie zamęt, zamieszczanie przewalało się w odmętach
Zostawiała świt, powstanie, świty i zmierzchy w czasu okrętach...
Nagle na swej ciemnej drodze, drodze odkrywcy, żołnierza
Spotkała Ona błędnej myśli rycerza
Stanąwszy przed nim, uśmiechnęła się dumnie
On spojrzał jej w oczy – od dziś – rzekł – mieszkasz u mnie
Pocałunkiem długim przypieczętowali w ten czas
Świat, człowieka, siebie ... nas
Piękna Pani w sukni zwiewnej
idzie wolno pośród traw
Ledwo westchnie ledwo ziewnie a przejrzystym się staje świat
Za nią biegnie dzieci sznurek, skaczą tulą się do siebie
Każde inny ma mundurek, każde w swoim własnym niebie
Zimna Pani, sroga matka, czasem tylko się odwróci
I ust białych koralami kołysankę dzieciom nuci:
Nie przychodzę was oceniać, nie
przychodzę też was karcić
W bałaganie myśli, serca można
czasem się
Więc dotknijcie moich dłoni,
powąchajcie skraj mej szaty,
Niech spokojne będą głowy, idźcie
prosto moje skrzaty ...
Pani sroga Pani władcza, świat nasz zdobi w szachownicę
I otwiera mrozem uszy, gdy udaję, że nie słyszę
Pani szuflad, wzorów matka, sens nadaje celowości
Mogę złapać ją za rękę, uciec wszak nie będzie prościej